پروتز متحرک کامل

در طراحی پروتز متحرک کامل از دید لابراتوار، چیدمان دندان مصنوعی در فک بالا و فک پایین بر اساس تعادل بین زیبایی، فانکشن و ثبات انجام می‌شود. در فک بالا محور دندان‌های قدامی با خط میانی و خط لبخند هماهنگ می‌شود و طول اینسیزال به گونه‌ای تنظیم می‌شود که هم حین لبخند ظاهر مناسبی ایجاد کند و هم در تلفظ حروف دچار تداخل نشود. دندان‌های خلفی روی ریدج یا کمی لینگوال‌تر چیده می‌شوند تا خط نیرو روی ناحیه پایدارتر استخوان قرار بگیرد و از ایجاد گشتاورهای مزاحم جلوگیری شود. در فک پایین چیدمان دندان‌ها با در نظر گرفتن حرکت زبان و محدودیت فضای وستیبول انجام می‌شود و موقعیت مولرها و پرمولرها طوری تنظیم می‌شود که هم تعادل اکلوزال ایجاد شود و هم پروتز در حین فانکشن به سمت خارج از بستر رانده نشود. در هر دو فک چیدمان دندان‌ها با طرح اکلوزال انتخاب شده هماهنگ می‌شود تا در نهایت بالانس بی لترال یا طرح مورد نظر بدون ایجاد تماس‌های مخرب فراهم شود.

کانتور آکریل در پروتز کامل نقش مستقیم در گیر، پایداری و راحتی بیمار دارد و به همین دلیل طراحی آن برای لابراتوار یک مرحله صرفا زیبایی محسوب نمی‌شود. فلنچ آکریلی باید در حاشیه‌ها به اندازه کافی بلند باشد تا از سیل و گیر حداکثر استفاده شود و در عین حال روی فرنوم‌ها و نواحی رفلکس فشار بیش از حد وارد نکند. ضخامت آکریل در بخش‌های تحمل کننده نیرو به اندازه‌ای در نظر گرفته می‌شود که استحکام پایه تأمین شود و فضای کافی برای قرارگیری دندان‌ها و شکل‌ دهی کانتور لبیال و باکال فراهم بماند و در عین حال پروتز بیش از حد حجیم و آزاردهنده احساس نشود. در مرحله تریال، نمایش دندان‌ها نسبت به خط میانی و خط لبخند و موقعیت لبه اینسیزال و کاسپ‌های خلفی بررسی می‌شود و هر اصلاحی روی موم انجام می‌شود تا پس از پروسس، آکریل نهایی هم از نظر کانتور و هم از نظر ضخامت در محدوده طراحی شده قرار بگیرد و پروتز نهایی بتواند ترکیب قابل قبولی از ثبات، استحکام و راحتی برای بیمار ایجاد کند.