پروتز متحرک

در نگاه لابراتوار، طراحی پروتز متحرک پارسیل از انتخاب شکل میجر کانکتور در فک بالا و پایین شروع می‌شود و این انتخاب به صورت مستقیم بر ثبات پروتز و احساس حجیم بودن یا نبودن آن برای بیمار اثر می‌گذارد و در فک بالا، پهنای پوشش کام، نوع کانکتور و نزدیکی آن به خط اهستهامیک و حرکات عضلات باید طوری تنظیم شود که هم ساپورت کافی ایجاد شود و هم مزاحمت حرکتی کاهش پیدا کند و در فک پایین، ارتفاع کف دهان، محل فرنوم و فاصله با لثه چسبنده تعیین می‌کند که کانکتور لینگوال یا زیر‌زبانی چه فرمی داشته باشد تا هم ثبات و ساپورت تأمین شود و هم تجمع پلاک و ناراحتی زبان به حداقل برسد و در این چارچوب، مسیر ورود پروتز متحرک پارسیل از همان مرحله طراحی اسکلت در لابراتوار تعیین می‌شود و مدیریت آندرکات‌ها با آنالیز مدل و تعیین مسیر اینسرت انجام می‌شود تا پروتز بدون فشار مخرب روی دندان‌های پایه و با قفل شدن کنترل‌شده در آندرکات‌های مفید جاگیری کند

در جزئیات اسکلت، نقش مینر کانکتور، رست و کلاسپ در توزیع نیرو و حفاظت از دندان‌های باقیمانده برای لابراتوار حیاتی محسوب می‌شود و هر مینر کانکتور باید نیرو را از دندان مصنوعی و قاعده آکریلی به میجر کانکتور و از آن به دندان‌های پایه و بافت نرم به صورت کنترل‌شده منتقل کند و رست‌ها با طراحی صحیح، جهت نیرو را به محور طولی دندان نزدیک می‌کنند و از لغزش کلاسپ و حرکات مخرب جلوگیری می‌کنند و کلاسپ‌ها با انتخاب قطر، طول و موقعیت مناسب، در آندرکات‌های حساب‌شده درگیر می‌شوند تا هم ریتنشن کافی ایجاد شود و هم مینای دندان و پریودنشیوم آسیب نبیند و در این میان، طراحی اسکلت فلزی پارسیل کروم کبالت اگر از نظر ضخامت، صلبیت، محل کانکتورها و رست‌ها درست انجام شود، نیروها را در حد تحمل دندان‌های پایه پخش می‌کند و از لق شدن و تحلیل استخوان اطراف دندان جلوگیری می‌کند و در نتیجه روی عمر دندان‌های پایه و پایداری طولانی مدت پروتز اثر مستقیم و قابل مشاهده می‌گذارد